در نتیجه در این مقطع، رابطه با امریکا از لحاظ اقتصادی، بدترین وضعیت ممکن برای ایران رقم زد، بدین صورت که منابع خام صادر می شد و درآمدهای بدست آمده از طریق خرید تسلیحات و کالاهای لوکس و صنایع مونتاژی با چند برابر افزایش دوباره به جیب امریکا برمی گشت و این امر درواقع همان وابستگی ساختاری و عدم تحقق رشد درون زاست.